Polskie aquaparki, baseny rekreacyjne, pływalnie z atrakcjami...

Polanickie wody mineralne znane były już w XVI wieku. Wspomina o nich w "Glaciographii" kłodzki kronikarz Aelurius. W roku 1828 właścicielem miasta zostaje kupiec Joseph Gromls, który zadbał o źródła budując małą pijalnię oraz drewniane łazienki. Przyjmuje się, iż to był moment rozpoczęcia historii Polanicy jako uzdrowiska.

W roku 1873 łazienki kupił wrocławski przemysłowiec Wenzeslaus Hoffman zlecając zbadanie właściwości wód. W wyniku jego działań powstał rozległy park, zbudowano nową pijalnię wód, dom zdrojowy i teatr.

W roku 1904 zaczęto eksploatację źródła "Wielka Pieniawa".

Obecnie obowiązujący status uzdrowiska prawnie nadany w 1967 roku.

1. Wielka Pieniawa - woda mineralna, swoista 0,15% wodorowęglanowo-wapniowa, szczawa.
2. Pieniawa Józefa 1 - woda mineralna, swoista 0,11% wodorowęglanowo-wapniowa, szczawa.
3. Pieniawa Józefa 2 - woda słabozmineralizowana, swoista 0,076% kwasowęglowa.
4. P-300a - woda mineralna, swoista 0,26% wodorowęglanowo-wapniowa, szczawa.

W kurorcie prowadzone jest leczenie uzdrowiskowe w następujących kierunkach leczniczych:

• choroby ortopedyczno-urazowe
• choroby reumatologiczne
• choroby kardiologiczne i nadciśnienie
• choroby górnych dróg oddechowych
• choroby układu trawienia

1. Pijalnia Wód Mineralnych - zabytkowy kompleks składający się z pijalni, hali spacerowo-koncertowej i przylegającego Teatru Zdrojowego im. Mieczysławy Ćwiklińskiej.
2. Park Zdrojowy.
3. Uzdrowiskowy basen rehabilitacyjny - ul. Parkowa 4.

1. Park Narodowy Gór Stołowych.
2. "Torfowisko pod Zieleńcem" - rezerwat przyrody.
3. Obszary Natura 2000:
• "Góry Stołowe" - obszar ochrony ptaków; jedna z najważniejszych w Polsce ostoi bociana czarnego, puchacza, sóweczki i dzięcioła zielonosiwego, występują tu także derkacze,
• "Góry Stołowe" - obszar ochrony siedlisk; występuje tu aż 16 cennych w skali europejskiej siedlisk, m.in. torfowiska alkaliczne, torfowiska wysokie, murawy kserotermiczne ze stanowiskami storczyków, górskie łąki konietlicowe i wapienne ściany skalne; wśród licznych gatunków zwierząt chronionych spotkać można tu: wydrę, 3 gatunki nietoperzy, traszkę grzebieniastą, 2 gatunki ryb - minoga strumieniowego i głowacza białopłetwego oraz ślimaka - poczwarówkę zwężoną,
• "Piekielna Dolina koło Polanicy" - obszar ochrony siedlisk; na stromych stokach koryta Bystrzycy Dusznickiej rośnie m.in. cenny fragment lasu klonowo-lipowego, naskalne lasy sosnowe z bardzo nisko występującą populacją brzozy omszonej.

1. Wody mineralne (źródła w Polanicy):
• "Staropolanka 2000" - z ujęcia P-300, poziom mineralizacji wynosi 2120 mg/l,
• "Wielka Pieniawa" - ze źródła Pieniawa Józefa, mineralizacja 1380 mg/l,
• "Staropolanka" - ze źródła Pieniawa Józefa, średniozmineralizowana - 805 mg/l.
2. Wody źródlane (źródła w Jeleniowie k. Kudowy-Zdroju):
• "Staropolanka Zdrój",
• "Kudowianka".

Pierwsze wzmianki o wodach leczniczych pochodzą z początku XV wieku. W 1748 roku przeprowadzono badania źródeł wód mineralnych. Od 1769 roku Duszniki stały się oficjalnym uzdrowiskiem poprzez wpisanie "Zimnego Zdroju" na listę źródeł leczniczych ówczesnych Prus.

Obecnie obowiązujący status uzdrowiska prawnie nadany w 1967 roku.

• transmineralizację - wprowadzenie takich pierwiastków jak: sód, potas, wapń, magnez oraz pierwiastków śladowych i wyrównywanie ich niedoboru w ustroju,
• wyrównywanie zaburzeń proporcji między antagonistycznymi jonami sód – potas, wapń – magnez, chlor – jod,
• wyrównywanie zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej ustroju,
• działanie przeciwzapalne,
• pobudzenie perystaltyki dróg żółciowych i wydzielanie żółci,
• wzmaganie czynności gruczołów trawiennych,
• działanie obniżające poziom kwasu moczowego,
• wzmaganie procesów katalizy i utleniania tkankowego.

• średnia roczna temperatura powietrza w wynosi 6,2°C,
• średnia suma opadów wynosiła 807 mm, z maksimum rocznym (ponad 100 mm) przypadającym na czerwiec i lipiec oraz minimum (poniżej 50 mm) w lutym i marcu,
• w okolicach Dusznik-Zdroju notuje się średnio jedynie 17 dni z wiatrem silnym, najczęściej zimą, po 2 dni w listopadzie, grudniu i styczniu, dni ze średnią prędkością wiatru powyżej 8 pojawiają się bardzo rzadko, średnio notuje się półtora dnia z całodobowym wiatrem silnym w roku,
• średnie zachmurzenie w godzinach okołopołudniowych wynosi 69%, największe notowane jest od listopada do lutego (74-77%), a najmniejsze w sierpniu (59%).

1. Ujęcie „Pieniawa Chopina” - 0,22% woda mineralna, swoista wodorowęglanowa, wapniowa, sodowa, szczawa, krzemowa, żelazista. Głębokość ujęcia - 78 m.
2. Ujęcie „Jan Kazimierz” - 0,15% woda mineralna, swoista wodorowęglanowa, wapniowa, sodowa, szczawa. Głębokość ujęcia - 162,5 m.
3. Ujęcie „B-4” (Agatka) - 0,27% woda mineralna, swoista, wodorowęglanowa, wapniowa, sodowa, magnezowa, żelazista, radonowa, szczawa.
4. Ujęcie „B-3” (Jacek) - 0,12% woda mineralna, swoista, wodorowęglanowa, wapniowa, magnezowa, szczawa.
5. Ujęcie „Nr 39” - 0,19% woda mineralna swoista, wodorowęglanowa, wapniowa, sodowa, krzemowa, szczawa.

W kurorcie prowadzone jest leczenie uzdrowiskowe w następujących kierunkach leczniczych:

• choroby ortopedyczno-urazowe
• choroby układu nerwowego
• choroby reumatologiczne
• choroby kardiologiczne i nadciśnienie
• choroby naczyń obwodowych
• choroby górnych dróg oddechowych
• choroby dolnych dróg oddechowych
• choroby układu trawienia
• cukrzyca
• otyłość
• osteoporoza
• choroby kobiece

1. Pijalnia wód mineralnych.
2. Park Zdrojowy - 5,4 ha.

Pierwsza wzmianka o źródłach mineralnych pochodzi z 1580 roku z kroniki Ludwika z Nachodu. Wówczas kronikarz opisywał najstarszą dzielnicę Kudowy - Czermną.

W wydanym drukiem w Lipsku w 1625 roku dziele "Glaciographia" Georgius Aelurius napisał o dobrych w smaku i zdrowych wodach lepszych od wina.

Pierwszego opisu wód Kudowy dokonał doktor Kremer w pracy naukowej z 1694 roku. Należy też odnotować zasługi miejscowego lekarza Johannesa Jacoba, dzięki któremu uznano Kudowę w 1870 roku za uzdrowisko leczące choroby serca. Było to pierwsze w Niemczech uzdrowisko kardiologiczne.

Obecnie obowiązujący status uzdrowiska prawnie nadany w 1967 roku.

Uzdrowisko podgórskie dolinne, o typie bioklimatu umiarkowanie bodźcowym, okresowo silnie bodźcowym.

• średnia roczna suma usłonecznienia rzeczywistego - 1440 godzin,
• średnia roczna temperatura powietrza - 7,1°C,
• średnia wieloletnia suma opadów - 618 mm,
• średnia liczba dni z opadem - 168 w ciągu roku - najkorzystniejszym miesiącem ze względu na małą liczbę dni z opadem jest październik,
• przeważają tu wiatry słabe południowo-zachodnie - cisza atmosferyczna w godzinach około południowych notowana jest średnio w 38 dniach w roku, notuje się jedynie 5 dni z wiatrem silnym, najczęściej w marcu i kwietniu.

1. "Moniuszko" - woda mineralna, swoista 0,36% wodorowęglanowo-sodowo-wapniowa, szczawa.
2. "Marchlewski" - woda mineralna, swoista 0,21% wodorowęglanowo-sodowo-wapniowa, szczawa.
3. "źródło Górne" - woda mineralna, swoista 0,26% wodorowęglanowo-sodowo-wapniowa, żelazista, szczawa.
4. "K-200" - woda mineralna, swoista 0,33% wodorowęglanowo-sodowo-wapniowa, krzemowa, szczawa.

W kurorcie prowadzone jest leczenie uzdrowiskowe w następujących kierunkach leczniczych:

• choroby ortopedyczno-urazowe
• choroby reumatologiczne
• choroby kardiologiczne i nadciśnienie
• choroby naczyń obwodowych
• choroby układu trawienia
• choroby endokrynologiczne
• choroby krwi i układu krwiotwórczego

1. Pijalnia Wód Mineralnych - półkolista rotunda z wnętrzem ozdobionym obrazami węgierskiego malarza Arpaga v. Molnara.
2. Park Zdrojowy - park krajobrazowy o charakterze secesyjnym, założony w XVIII wieku w miejscu wypływania źródeł mineralnych.
3. Basen sportowo – rehabilitacyjny „Wodny Świat – Aqua Park”.

1. Park Narodowy Gór Stołowych.
2. Obszary Natura 2000:
• Góry Stołowe - obszar ochrony ptaków (Góry Stołowe są jedną z najważniejszych w Polsce ostoi bociana czarnego, puchacza, sóweczki i dzięcioła zielonosiwego, występują tu także derkacze),
• Góry Stołowe - obszar siedliskowy (występuje tu aż 16 cennych w skali europejskiej siedlisk, m.in. torfowiska alkaliczne, torfowiska wysokie, murawy kserotermiczne ze stanowiskami storczyków, górskie łąki konietlicowe i wapienne ściany skalne).

Historyczne losy tego miejsca związane z położeniem sprawiały, że Kudowa-Zdrój znana była pod różnymi nazwami. Jako Čermenské Lázně (XVI w.) opisywana była dzielnica Kudowy - Czermna, znana też z niemieckiego jako Tscherbeney (do 1937 r.) później Grenzeck (do 1946 r.).