Jest to prostokątna, kwadratowa lub trójkątna chusta, którą można owinąć się tworząc rodzaj spódnicy, togi czy tuniki. Okrycie stosowane jest najczęściej przez kobiety jako element stroju plażowego, choć nie tylko.
Nazwa wywodzi się z Thaiti, gdzie pareo używane jest zarówno przez kobiety jak i mężczyzn. Jest to popularny ubiór w wielu krajach południowo-wschodniej Azji oraz Oceanii, na Półwyspie Arabskim i w krajach Afryki. Ubiór przyjmuje różne nazwy: sarong (Archipelag Malajski), lava-lava (Samoa), kikepa (Hawaje), sulu (Fidżi), lap-lap (Papua-Nowa Gwinea), izaars (Arabia Saudyjska), kangas (wschodnia Afryka). W Europie stosowane są dwie nazwy na określenie tego typu stroju: pareo i sarong.
Przyjęło się też, że pareo lub sarong to rodzaj okrycia stosowanego w strefach saun. Najczęściej nie jest ono wtedy kolorowe lecz całkiem białe lub kraciaste. Czasem jest wyposażone w gumkę oraz zapięcie na rzepy co ułatwia użytkowanie. Jest używane w saunach zarówno przez panie jak i panów. To alternatywa dla ręcznika.
Istotą tego okrycia przy stosowaniu w saunie jest to, że nie służy ono do okrycia stroju kąpielowego lecz zamiast stroju. Dzięki temu, nawet w strefie nietekstylnej, nie jesteśmy nadzy, a idea zdrowego saunowania zostaje zachowana.
